Читать книгу Волшебникот од смарагдниот град, автор Волков Александар онлајн страница 1
НАСТРОЙКИ.
СОДЕРЖАНИЕ.
СОДЕРЖАНИЕ
Волшебникот на смарагдниот град
Едно мало девојче по име Ели живеело во огромните рамнини на Канзас. Нејзиниот татко, земјоделецот Johnон, работел на нива цел ден, мајката Ана управувала со фармата.
Тие живееја во мало комбе на кое му беа извадени велосипедите.
Опремувањето на нивната мала куќа беше лошо: плех со калај, шкаф, маса, три столици и два кревети. Пред вратата имало „визба за бури“, во која семејството барало засолниште за време на грмотевица.
Грмотевиците на степата многу пати ја срушија малата куќа на земјоделецот Johnон. Но, тој никогаш не се предава. Кога бурата заврши, тој ја постави куќата исправена, ги стави шпоретот и креветот на нивно место, а Ели ги зеде плочите со калај и чаши од подот. Тогаш сè беше во ред сè додека не дојде следната грмотевица.
Околу степата се протегаше до хоризонтот. Тука и таму можеа да се видат сиромашни мали куќи како онаа на земјоделецот Johnон. Тие беа опкружени со полиња каде што луѓето одгледуваа пченица и пченка.
Ели ги познаваше сите соседи на три милји наоколу. Чичко Роберт живееше на запад со неговите синови Боб и Дик. На север беше старата куќа на Ролф, кој им правеше прекрасни ветерници на децата.
Широката степа дури и не и се чинеше на Ели, бидејќи таа е родена таму и воопшто не познаваше друго место. Ели имала видено само планини и шуми на слики и тие воопшто не ја привлекле. Веројатно затоа што биле лошо вовлечени во нивните ефтини книги.
Ако и беше досадно, таа го повика смешното куче Тотоска и отиде со него кај Дик и Боб, или отиде кај стариот Ролф, од кого секогаш се враќаше со играчка што тој самиот си ја направил.
Тотоска скокна пред девојчето, лаеше, бркајќи ги гаврани и беше многу задоволен од себе и од својата мала mistубовница. Кучето имаше црно крзно, зашилени уши и мали, смешни очи. Никогаш не му беше досадно, можеше да игра со девојчето цел ден.
Ели имаше многу грижи. Таа мораше да и помогне на нејзината мајка во економијата и да научи да чита, пишува и прави аритметика од нејзиниот татко; затоа што училиштето беше далеку, а Ели беше сè уште премлада за да оди таму секој ден.
Седеше на летна вечер? таа на скалите од малата куќа и гласно читаше книга со приказни додека мајка Ана переше алишта.
„И тогаш силниот гигант Арнаулф го виде волшебникот кој беше висок како кула“, прочита Ели со тон на пеење, додека нејзиниот прст се лизгаше по редовите. „Пламенот пукаше од устата и носот на волшебникот.
„Мамо, дали сега има магионичари? ја праша Ели, гледајќи нагоре.
«Не, мое дете. Волшебниците некогаш постоеле, но потоа исчезнале. Не знаев кому му требаат. Дури и без нив има доволно грижи ... »
Ели го збрчка носот смешно:
'Да, но досадно е без волшебник. Да бев кралица, дали ќе требаше да давам наредби? секој град и село има волшебник. И од кога? тој прави секакви чуда за децата “.
„На пример, што? се насмевна мајката.
«Па ... таму? секоја девојка и момче, кога ќе се разбудат наутро, ќе најдат голем джинджифилово под перницата ... или ... „Ели храбро погледна во грубите, добро облечени чевли“, таму? сите деца имаат убави, лесни чевли ... »
„Можете да добиете чевли дури и без волшебник“, одговори мајка Ана. „Татко ќе ве однесе на пазар и ќе ви купи нешто ...“
Додека девојчето разговараше со мајката, небото се стемни.
Во истиот час седеше? во далечна земја зад високите планини, злобната вештерка Гингема во длабока, темна пештера и направи магија.
Беше страшно во оваа пештера. Огромен полнет крокодил висеше од таванот. Големи орелски бувови седеа на високи столбови, а снопови сушени глувци висеа од таванот, врзани со опашките на жиците како кромид. Долга, дебела змија завиткана околу столб рамномерно ја тресеше светло обоената рамна глава. Овие и многу други чудни и страшни работи беа во огромната пештера Гингема.
Таа приготвуваше магична напивка во голем, чаден котел, во кој го фрлаше Мауз, кој го извади од пакетот, еден по друг.
„Каде ги ставив змиските глави? Inингема луто рикна кон себе. „Не ги јадев сите на појадок. Ох, ги има, во зелениот сад. Beе биде прекрасен пијалок! ... Сега сакам да им се вратам на проклетите луѓе! Колку ги мразам! ... Тие се раширија низ целиот свет, ги исцедија мочуриштата и ги исекоа темните шуми! ... Сите жаби ги истребуваа! ... Тие ги уништуваат змиите! Тие не оставија некаква ситница на земјата! Дали сега треба да се славам само со црви и пајаци? ... »
Inингема заканувачки ја затресе коскената тупаница и фрли змии во казанот.
«Ух, овие омразени луѓе! Па сега напивката е подготвена. Таму горе? вие пропаѓате на него! Itе попрскам шума и поле со тоа и ќе избие бура како што никогаш порано не видел светот! “
Гингема го зеде котелот за рачките и задишан, го изнесе од пештерата. Потоа, таа потопи голема метла и ја започна пијалакот да се прска наоколу. «Испуштете се, бура! Рикајте го светот како бесно животно. Скрши, здроби, пресече! Превртете ги куќите, подигнете ги нагоре во воздухот! Сусака, масака, лема, рема, гема!… Буридо, фуридо, сема, пема, фема!… »
Ти се судри? магичните зборови и мавтаа со разбушавената метла. Небото се затемни, облаците се кренаа, ветрот завиваше, молња блеснаа во далечината ...
"Пресече, скрши, здроби!" викаше вештерката. «Сусака, масака, буридо, фуридо! Уништи, невреме, луѓето, животните, птиците. Поштедете ги само жабите, глувците, змиите, пајаците! Тие треба да се шират низ целиот свет за да можам да уживам во нив, моќната волшебничка canингема. Буридо, фуридо, сусака, масака! »
Ветерот дуваше сè посилен и посилен, молња блесна, грмотевицата заглупува.
Inингема се вртеше опсесивно, а скутот на долгото црно палто се вртеше на ветрот.
Активиран од вештерството, невремето се прелеа во Канзас и се приближи до малата куќа на Johnон. Облаците се згуснуваа на хоризонтот, молња блесна низ нив.
Тотоска немирно истрча со испружена глава и провокативно лаеше кон облаците што бргу пловеа по небото. „Тотоска, дали си чуден! - рече Ели. „Сакате да ги исплашите облаците, а сепак се плашите и самите!
Кученцето навистина се плашело од грмотевиците што толку често ги видело во својот краток живот.
Мајка Ана немирно рече:
„Таму стојам и разговарам со тебе, ќерко, и се приближува силна грмотевица ...“
Ветерот веќе закануваше завиваше. Пченицата на полето беше наклонета на земјата и се појави како море.
Земјоделецот Johnон возбудено трчаше од полето.
„Бура, се приближува страшна бура“, извика тој, „истрчај брзо во подрумот, сакам брзо да го истерам добитокот во шталата“.
Мајка Ана истрча до подрумот и го фрли назад капакот.