Искушението за очај од поштенските пратки на Вернер Солорс бесплатно кога порачувате

Приказни од 40-тите години на 20 век
Превод: Баерл, Сабин

По една од најкрвавите војни во историјата и по насилното завршување на дванаесетгодишната диктатура, луѓето се соочија со вина за фактот на холокаустот, кој беше објавен насекаде во 1945 година. Со тесни алокации на сојузниците за калории, тие живееја во бомбардирани градови во смалена земја во која беа сместени милиони раселени лица, бидејќи светот се претвори од Германија во ужас. Не е ни чудо што многумина го знаеја „искушението за очај“ (orорж Бернанос), а некои потклекнаа пред тоа.
Во вашите текстови, слики и ... повеќе

Во своите текстови, слики и филмови, современици како Роберт Капа, Стиг Дагерман, Марта Гелхорн, Ерих Костнер, Волфганг Копен, Курт Вонегут или Били Вајлдер насликаа често мрачна слика за повоениот период, со црн хумор пред сè - но и верска надеж Контрабалансиран.

Детали за производот
Објавено од Universitätsverlag Winter
Број на страници: 398
Датум на издавање: 31 октомври 2017 година
Германски
Димензии: 251мм х 172мм х 30мм
Тежина: 822гр
ISBN-13: 9783825366506
ISBN-10: 3825366502
Број на предмет: 45208511

Еден со двоен погледПарчиња од новиот почеток: Вернер Солорс се осврнува на сликите, текстовите и филмовите од 1945 до 1948 година

„Искушението кон очајот“ на Вернер Солорс е книга на генерација која е родена кон крајот на триесеттите или раните четириесетти и го поминала своето детство во повоените години. Успешната приказна за западногерманскиот „нов почеток“ го маскираше мрачното расположение на тоа време. Книгата, чиј наслов е преземен од романот на orорж Бернанос „Под сонцето на сатаната“, фрла светло светло на темните години - и покрај трактатите, романите или филмовите што веќе ги направија темите овие години. Презентацијата на солорите се издвојува од нив колку што го влече својот увид во историскиот момент од документите кои, пред сè, го поставуваат двојниот поглед на Германците кон Америка и, обратно, Американците кон Германија. Во овој поглед, тоа подразбира гледач кој е „дома“ меѓу културите и континентите.

Анализата на солорите за фотографијата на Georgeорџ Роџерс од неодамна ослободениот концентрационен логор Берген Белсен е особено импресивна. Погледот на фотографираното момче кое, се чини, многу се обидува да не ги види мртовците покрај патот, првично беше протолкувано како поглед на еден млад Германец, кој, како да е, ја сврти главата за да го претставува колективното негирање на вината - неговиот вистински идентитет до години подоцна детето е откриено. Тоа беше еврејско момче од Холандија кое го преживеа Берген-Белсен. Токму оваа двосмисленост на документите и „двојниот поглед“ на авторот, кој не може колективно да се идентификува со улогата на сторителот, ниту со улогата на жртвата, го движат проектот на Солорс и, исто така, го позиционираат автобиографски: преку сликите на деца и адолесценти кои се соочуваат со товарот на докажување на нацистичката ера.

Книгата се базира на лични спомени кои се толку силни, а сепак толку нејасни што можат да ја придружуваат само научната обработка на временскиот период прикажан во загради. Солорс, кој потекнува од Шлезија, пораснал во близина на Франкфурт и направил кариера на Универзитетот Харвард, пред сè, како познавач на афро-американската литература, строго не е современ сведок. Наместо тоа, тој ги тера изворите да зборуваат. Тие раскажуваат приказни за генерација која мораше да научи да разбере слики што го избегнаа нивното разбирање, но бараа појаснување: слики од купишта лешеви од ослободените логори за концентрација, од урнатините на полињата во германските градови, кои на поинаков начин се осврнуваат на прашањето за вина и соучесништво израснати од бегалци од исток. Но, тие исто така раскажуваат приказни за средбата, особено со културата на американските победници, која го држеше моралното огледало на своето, но истовремено ја воведе и американската расна политика.

Седумте поглавја означуваат временски точки помеѓу 29 март 1945 година и 20 август 1948 година, но исто така и различни аспекти од овој период и различните жанрови на нивната презентација: Дневници (како што е оној на анонимниот автор на „Womanена во Берлин“ за масовните силувања по рускиот Освојување на градот); Фотографии од Маргарет Бурк-Вајт, Роберт Капа, Тони Вакаро и Georgeорџ Роџер од поразена Германија; политички теоретски дебати, како што е таа меѓу политикологот Карл Ловенштајн, кој беше протеран од националсоцијалистите, и соработката со нив Карл Шмит; малку познати или одамна заборавени германски и американски романи и приказни; Иронично се надминуваат филмовите како „Токси“ на Роберт Стемле за деца од мешана раса во Германија и „Странска афера“ на Били Вајлдер за Берлин во непосредната повоена ера, во која живее минатото и - особено во филмот на Вајлдер.

Анализите на солорите се засноваат на обемни истражувања. Разликата меѓу внатрешниот устав тогаш и „попросветлениот“ денес е впечатлива, но исто така ја потиснува сознанието дека околу една третина од населението останува подложно на национал-социјалистичките идеи. Затоа, оваа книга укажува на минатото кон сегашноста што треба да им даде на бегалците и раселените лица повторно „дом“, но исто така има тенденција да ја замени интеграцијата со изолација и ја доведува во прашање кохезијата на општеството кое - барем привремено - прави повеќе како само еден јазик и култура.

Вернер Солорс: „Искушението за очај“. Приказни од 40-тите години на 20 век.

Превод од англиски: Сабине Баерл. Universitätsverlag Winter, Хајделберг 2017. 398 стр. Хардвер, 24, - [Евра].