Паскал Мерсиер Тежината на зборовите Гласник на Уршвајз Мобиле
Не ви е лесно деновиве, постари бели мажи. Како последен претставник на патријархалниот општествен поредок, тие треба да свртат глава за сè што направиле нивните претци. За нив се грижи авторот со бестселери Паскал Мерсиер, роден во Берн во 1944 година и самиот постар белец.
Во неговиот најпродаван роман „Ноќен воз до Лисабон“ (2004) тој испрати духовист средношколец по трага на поет во Португалија, каде што конечно се отвори за живот. Британскиот актер remереми Ајронс го претстави ова будење во филмскиот филм во многу слоеви. Сега, во нов магнум опус, Мерсиер ги запознава читателите со сличен херој.
Симон Лејланд од Лондон, преведувач на литературни текстови во Трст, вдовец на успешен издавач и татко на две возрасни деца, одеднаш веќе не може да зборува. „Книгата, меѓу другото, се занимава и со можна загуба на јазикот“, авторот ги сумира скоро 600 страници по барање. Имаше многу за читање, „исто така и за невролошката позадина“. Вака учиш: Тоа беше само „мигрена соучесник“ - по кратко време Лејланд може повторно да комуницира нормално. Но, медицинската дијагноза потврдува дека тој има тумор на мозокот што наскоро ќе доведе до смрт.
Кодни зборови за евтаназија
Првата третина од романот е целосно наменета за херојот додека чита. Колку длабоко размислува овој човек, колку совесно ги мери зборовите едни против други кога преведува, колку со почит ја препозна супериорноста на својата сопруга и колку нежно ја сакаше. По нејзината смрт, тој и напишал елоквентни писма, и раскажал што се случило и се здобило со јасност во процесот. Со тоа, тој го повтори она што веќе беше опишано претходно на ниво на заговор.
Овие чести повторувања стануваат напор во текот на романот - некој почнува да ги прескокнува буквите. Инаку, исто така, херојот се чини дека се повеќе се губи во бесконечна јамка во втората третина. Повторно и повторно тој раскажува за неговиот детски сон да ги научи сите јазици што се зборуваат околу Медитеранот. Сега може да зборува дури и малтешки. И сите негови односи се засноваат на заедничката радост на јазиците.
Во затворот, на пример, каде што толкуваше за албански затвореник, Лејланд се сретнува со Андреј, кој го уби overубовникот на својата девојка и преживеа само во својата темна ќелија, преведувајќи баскиски роман на руски јазик.
Пат, ирскиот келнер во омилената траторија на Лејланд, исто така се покажува дека е поет; го цитира Данте кога ја расчистува просторијата. „Црн месец“, двајцата шепотат едни со други во ноември; „сиви денови“ кога не им оди добро. И, не треба многу зборови за Пат да разбере: неговиот пријател не сака да чека додека туморот не го победи, туку сака да стави крај на самиот живот. Во блиската jублијана го добива потребниот отров за Лејланд. Такви се машките пријателства кои изгледаат порагично рамо до рамо.
Пишувањето како терапија
Како неговиот херој еднаш од колеџ во Оксфорд, Паскал Мерсиер избега од средното училиште во Берн во Лондон: „Викторија станица: Тоа беше влезот во светот“, се сеќава авторот. На прашањето за неговото истражување за Трст, тој објаснува: „Поминав еден ден таму во затвор за да можам да претставам еден од моите ликови што е можно пореален“ - Андреј.
Колку е штета, авторот не му ја пренесе на својот херој сознанието дека теренското истражување е од суштинско значење за кредибилитетот на текстот. Сајмон Лејланд, доживотен преведувач на чудни приказни, се обидува самиот да биде писател.
Откако Лејланд речиси го заврши својот живот поради дијагнозата, дознава дека тоа не било во ред и отпатува за Лондон (каде што штотуку наследил куќа погодно) за да најде начин да се врати во животот. Напиши, пронајди го својот глас. Конечно се осмелува.
Но, наместо да развива визии и фикции, тој успева само во терапевтски поглед на папокот. Тој измисли постар белец како него и го остава да се пресели во куќа во јужна Франција за да открие што сака од животот. Со ова, Лејланд преминува на друго ниво во романот на Мерсие. Мистралот дува околу куќата во јужна Франција. И наместо да одите сами таму и навистина да ве разнесат, Лејланд само копа понатаму во неговата миграторна глава за зборови, зборови, зборови. *
* Овој текст на Тина Улман, Кистон-СДА, беше реализиран со помош на фондацијата Готлиб и Ханс Вогт. (СДА)