Патот Дамаск - обратен правец

Лав Феухтвангер пристигна во СССР нејасно симпатичен, колеблив, претчувувајќи ја вистината, поставувајќи незгодни прашања што докажаа дека не му недостасува интуиција, но откако во Европа, тој претпочиташе да лаже, за да го искористи ентузијазмот на кочијата на оние што го внесоа осанизмот во сталинизмот.

Од истиот автор

Марија Остен-Гресгенер, познаничка со германско потекло, емигрирана во СССР, побара статија за неофицијалната Правда, насочена кон Андре Гиде. На големо изненадување на Фејхтвангер, написот не беше отпечатен кога му беше ветено и, згора на тоа, беше реемитуван за да ги направи потребните измени, што го исполнија писателот со огорченост. Извештајот на другарот Каравинка недвосмислено го потврдува ова: [корекциите на статијата] „докажаа дека Гид беше во право кога зборуваше за недостаток на слобода на изразување и дека никој не може слободно да го искаже своето мислење итн.“ Уредникот му предложи да промени одредени извадоци од неговиот напис, особено оние што се однесуваат на култот на личноста на Сталин.

Сакајќи да биде анти-Гид, Феухтвангер отстранува какво било повикување на недостаток на политички или граѓански слободи, самоцензурирање, дури и пишувајќи дека „весниците ги објавија моите коментари на насловните страници, иако советските водачи можеби не ги сакаа. Советските весници не ги цензурираа моите написи, дури и кога се жалев на нетолеранција во одредени области или на прекумерниот култ на Сталин или кога сакав поголема јасност во спроведувањето на политичките судења “, заборавајќи ја епизодата во Правда. Покрај тоа, колку западни читатели имале пристап до весници на руски јазик?